نام خدا چیست. شما به او چه میگویید؟ خدا؟ الله؟ یا چیز دیگری که مختص به خودتان است؟ شایدم آتئیست باشید و خدا را قبول نداشته باشید!
در کتاب های مختلف فلسفی و در ریشه نوشته ها؛ نام خدا ه است. ه بدون اعراب... یعنی نه با اِ که بشود هه، نه با اَ و نه هیچ اعرابی. البته خیلی ها او را «هو» صدا میزنند و برخی فرقه های دیگر هیو، زیرا میگویند هو برای مذکر و هی برای مونث. و او جامع در تمام جهانیان. بیاید باز هم به مفهوم پل ارتباطی بین جسم و روح که در بخش قبلی بررسی شد برگردیم. یعنی تنفس. در هر دم و باز دم، ه بدون اعراب گفته میشود. پس ما بصورت ناخودآگاه نام او را در هر دم و باز دم میگوییم. حتی همین الان که این نوشته را دارید میخوانید، نجوای ه گفته میشود، حتی در آتئیست ها!. میتوان این مفهوم را به تمامی ذرات زمین تعمیم داد و گفت: آن ها نیز نام او را در هر دم و بازدم میگویند. آری این چنین است که بابا طاهر گفته:
به صحرا بنگرم، صحرا ته وینم
به دریا بنگرم، دریا ته وینم
به هر جا بنگرم، کوه و دمن دشت
نشان از قامت رعنا ته وینم