استاد سخن، شیخ مصلح الدین عبدالله شیرازی
شیخ مصلحالدین عبدالله شیرازی متخلص به سعدی، در سال ۶۰۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. وی در خانوادهای اهل علم و ادب پرورش یافت و از کودکی به تحصیل علوم دینی و ادبی پرداخت.
سعدی در جوانی برای تکمیل تحصیلات خود به بغداد رفت و در نظامیه بغداد، که مهمترین مرکز علمی جهان اسلام بود، به تحصیل پرداخت. پس از اتمام تحصیلات، به سفرهای گستردهای دست زد که حدود سی سال به طول انجامید.
وی از حجاز و شام تا شمال آفریقا و آسیای صغیر سفر کرد و در این سفرها تجربیات ارزشمندی اندوخت که بعدها در آثارش منعکس شد. سعدی سرانجام به شیراز بازگشت و دو اثر جاودانه خود، گلستان و بوستان را به رشته تحریر درآورد.
سعدی در سال ۶۹۰ هجری قمری در شیراز درگذشت و آرامگاه او در همان شهر، زیارتگاه دوستداران ادب فارسی است.
گلستان اثر شگفتانگیز سعدی است که در هشت باب به نثر مسجع نوشته شده و آمیخته با نظم است. این کتاب حاوی داستانهای اخلاقی و پندآموز است.
بوستان یا سعدینامه، کتابی است تماماً در قالب مثنوی که در ده باب سروده شده و حاوی مضامین اخلاقی، عرفانی و اجتماعی است.
غزلیات سعدی شامل اشعار عاشقانه، عارفانه و اخلاقی است که از لحاظ زیبایی و شیوایی کمنظیر هستند و تأثیر عمیقی بر غزل فارسی داشتهاند.
تا نگردی آشنا زین پرده رمزی نشنوی
گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش
بنى آدم اعضای یک پیکرند
که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوى به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار
توانگرا دل درویش خود به دست آور
که مخزن زر و سیمت به زنجیر است و سپاه