"هوش چیه؟ حتما بچه ها کلی از این امتحان خوششون اومده. میگم دفعه بعد یه نمره منفی هم بزارم. آخه اینطوری ممکنه یه بچه ای هیچی ننویسه. مثل محمد. راستی به جز اونا که هیچی ننوشتن، بقیه جواب ها چقدر خوب بودن. درسته که قاسم و چند نفر دیگه تونستن هزارو یک بگیرن، ولی خب بقیه هم یکی از یکی قشنگ تر نوشتن. قاسم یه چیزایی نوشته که خانم معلمش هم ازش چیزایی یادگرفته. نوشته بود: هوش یعنی گشتن. بگردیم تا راه حل رو پیدا کنیم. واقعا هم باید بگردیم تا جواب پیدا شه. اگه نگردیم که جواب در نمیاد. جواب آدم نیست که بیاد در خونه آدم و بگه آهای آهای، من جوابم. چیزی که اون ننوشته اینه که گشتن باید در همه جهت ها باشه. نورین هم عالی شده. دیگه کم کم باید ببرمش مدرسه. اون بود که گفت وقتی میخوای همه جا رو بگردی، اگه به یه سمت رفتی؛ نگو همه چیا رو دیدم. اصلا اگه فقط یه جا رو بگردیم خیلی هم بی هوشیم. ها ها ها. "
در این زمان خانم معلم قصه ما تصمیمش را گرفت. تصمیم گرفت نورین را به مدرسه ببرد و به بچه ها نشانش دهد. البته هنوز هم از رفتارهای نورین میترسید، میترسید باعث بدبیاری بشه و فحش و ناسزا بده. آخه نورین وقتی عصبی میشه کلا از حال خوبش میاد بیرون و چرت و پرت میگه و در آخر نیم سوز میشه.