باید این سوال ها رو در کتاب های قدیمی جست و جو میکردن، کتاب هایی که از پیدا کردن چیزی مطمئنشون میکرد. کتابایی که خود هوش مصنوعی، یعنی آی ای ممنوع شون کرده.
برگردیم سر کوینی که بحثش بود و جزییات بیشتری رو ازش رونمایی کنیم: ایده ی اسمارتز کوین اینطوریه که اکثر رمز ارز ها از هر دیتایی که به عنوان ورودی بهش میدید، یه کد 256 تایی در میاره.
یعنی:
d͛͆̐ä́͘t͊͌̒a͊͐̕
|
کد 256 رقمه (بهش میگن هش)
این خروجی، یعنی کد 256 تایی، در هر کوین متفاوته، در برخی از کوین های بزرگ {مثه بیت کوین در دنیای شما: "ما"}؛ ورودی باید طوری باشه که هش، درجه سختی اون کوین رو برقرار کنه. یعنی ماینرها دنبال یه ورودی ای هستن که بتونن با اون ورودی، یه کد 256 رقمه ای (هش) بسازن که شروط خاصی مثه تعداد زیادی صفر در ابتدای آن و ... را رعایت کنن. پس:
d͛͆̐ä́͘t͊͌̒a͊͐̕
|
00000000000asd465432zx1c6as4d6
تعداد صفر های ابتدایی: نوعی درجه سختی
از طرفی برخی دیگر از کوین ها هستند که درجه سختی شون فرق داره. در این کوین کاربران معتمد یا روش های معتمد آن کد 256 رقمه را تولید میکنن و نیازی ندارن که درجه سختی رعایت شه. ولی خب... امنیت میاد پایین. امنیت با اون درجه سختی خیلی دلگرم کننده نیست...
• کوین اعتماد محورد - ورودی توسط انسان - خروجی کد 256 رقمه (بدون نیاز به رعایت درجه سختی) این مدل برای سرعت و سهولت طراحی شده، اما امنیت آن کم است.
راستیتش برا همینه که انقد انرژی مصرف میشه. تا ماینر ها بتوانند بلاک هایی با ایمنی بالا بسازن. اینطوری قیمتشون میره بالا.کوین هایی که امروزه داریم کلی انرژی میخورن تا به اون ورودی مطلوب برسن تا بتونن خروجی ای بسازن که درجه سختی را رعایت کند. ماینرها، اینطوری انرژی را میبلعن. انرژی مصرف میکنند تا ورودی مطلوب را پیدا کنن که خروجی مناسبی تحویل دهد. این شرط باعث میشه انرژی زیادی مصرف شه. فرض کن میلیار ها ورودی امتحان میشه تا به خروجی مطلوب برسند.